Hoe een gebrek aan aanraking mannen kan belemmeren
Aanraking is samen met voedsel, water en zuurstof een eerste levensbehoefte. Zonder fysiek contact raakt het menselijk zenuwstelsel uit balans.
Waarom mannen meer platonische aanrakingen nodig hebben
Toen ik me voorbereidde om dit artikel over het gebrek aan zachte aanraking in de levens van mannen te schrijven, merkte ik hoe diep het wantrouwen zit geworteld. In de westerse cultuur geloven we vaak dat mannen fysiek contact onmiddellijk zullen overschakelen naar seksualiteit. Alsof mannen geen andere manier kennen om zich lichamelijk te verbinden en zich niet kunnen beheersen.
Doorbreek het isolement
Het gevolg daarvan is dat mannen in elke interactie moeten bewijzen dat ze 'te vertrouwen' zijn. We doen dat door fysieke aanraking volledig te negeren, in elke situatie waarin zelfs ook maar de geringste twijfel over onze intenties zou kunnen ontstaan.
We hunkeren naar aanraking. Maar we zijn ervan afgesneden. Het resultaat is een aanrakings-isolement waarin mannen ronddwalen in een woestijn van eenzaamheid.
Wat voor gevolgen heeft dit voor mannen? Ze voelen zich fysiek en emotioneel geïsoleerd. Ze voelen zich afgesneden van dat diepmenselijke lichamelijke contact waarvan wetenschappelijk is aangetoond dat het stress vermindert, zelfvertrouwen stimuleert en verbinding creëert.
Hoe vaak krijgen mannen de gelegenheid om hun affectie te uiten door middel van een platonische aanraking die iets langer mag duren? Hoe vaak gebeurt dat tussen mannen onderling? Niet alleen een vluchtige handdruk of schouderklop, maar lichamelijk contact dat troostend, warm en persoonlijk is, zonder seksueel te zijn.
Elkaars hand vasthouden, tegen elkaar aan leunen, rustig samenzitten. Gewoon de warmte van contact. Zodra twee volwassen mannen elkaar aanraken, steekt direct het spook van homofobie de kop op. Terwijl vrouwen veel vrijer zijn in fysiek contact met elkaar, worden mannen direct gewantrouwd als ze elkaar aanraken.
Een tekort aan lichamelijk contact
Als jong kind en als tiener is er voor veel jongens nauwelijks sprake van teder lichamelijk contact, behalve in de vorm van ruw stoeien of pesterij. Ouders trekken zich vaak al vroeg terug uit fysiek contact met opgroeiende jongens. Dit zorgt voor diepe onzekerheid over menselijk contact.
Knuffels met mannen en vrouwen voelen dan als een ongemakkelijke choreografie waarin we onze lichamen krampachtig van elkaar afwenden met strakke schouders, bang om de indruk van seksuele bedoelingen te wekken. We doen ons uiterste best om seksueel neutraal over te komen en ontkennen daarmee ons natuurlijke verlangen naar warmte.
De seksualisering van aanraking
Niet alleen wantrouwen wij andere mannen in dit verwarde rijk van aanraking, jaren van schaamte hebben ons geleerd om zelfs onszelf te wantrouwen. Heb ik daar te veel van genoten? Mag ik dit wel voelen? Dit wantrouwen maakt ons onzeker over het aanraken van een ander mens.
Vaak geven we het op en gaan we een relatie aan waarbinnen aanraken als enige plek wel geoorloofd is. Het complete universum van mogelijke menselijke aanrakingen wordt dan plotseling gereduceerd tot het exclusieve domein van één partner, wat een enorme belasting op die relatie legt.
Veel ouders stoppen lichamelijk contact met jongens zodra ze de puberteit naderen. Jongens worden opgezadeld met twee verwoestende lessen:
- Elke aanraking is potentieel verdacht of seksueel geladen.
- Zoek een vriendin, of accepteer een leven zonder fysieke tederheid.
Dit biedt jongens weinig gezonde opties. Als de behoefte aan aanraking alleen wordt uitgedrukt in fysiek ruige sportinteracties of onhandig seksueel contact, verliezen ze hun bewuste verbinding met zacht, platonisch contact.
De waarde van aanraking
Er wonen senioren in rusthuizen die opbloeien wanneer honden langskomen om te aaien. Waarom? Omdat niemand anders deze ouderen nog aanraakt. We zetten liever een dier op schoot dan dat we menselijke genegenheid bieden, omdat onze cultuur aanraking verdacht heeft gemaakt.
We kennen allemaal de waarde van aanraking, zelfs als we er alles aan doen om onszelf ertegen te beschermen. Als mannen hun behoefte aan fysiek contact zouden kunnen spreiden over platonische vriendschappen en respectvol lichaamswerk, zou dat wonderen doen voor hun geestelijke gezondheid.
Angst voor veroordeling
Mannen dragen een tragische waslijst met redenen mee waarom ze zich ongemakkelijk voelen bij aanraking:
- Vrees dat fysiek contact als 'ongepast' of opdringerig wordt bestempeld.
- De heersende homofobie waarin contact tussen twee mannen direct argwaan wekt.
- De angst om de status van ongenaakbare 'macho' te verliezen door zachtaardig te zijn.
- De diepe angst voor afwijzing wanneer men toenadering zoekt.
Het onvermogen om ontspannen contact te maken via aanraking isoleert mannen emotioneel. Deze situatie draagt bij aan verhoogde stress, somberheid en vervreemding.
Het verbod op platonische aanraking
De invloed van onze collectieve aanrakingsfobie wordt door iedereen gevoeld. Zoals beschreven in 'De Kracht van Kwetsbaarheid' worden mannen geconfronteerd met strikte verwachtingen over wat een man wel of niet 'mag' tonen. Die inperking op fysieke expressie is buitengewoon schadelijk.
De bewustwording van aanraking
Maar er is ook hoopvol nieuws. Mannen die vader worden ervaren vaak een herontdekking van zachte aanraking. Het wiegen van je eigen slapende kind brengt een natuurlijk gemak en zelfvertrouwen in contact terug dat levensveranderend kan zijn.
Aanraken, hoe doe je dat?
Als ik nu in het gezelschap ben van een vriend, raak ik hem aan met vertrouwen en oprechte warmte. Ik volg mijn overtuiging dat affectie en verbinding levensnoodzakelijk zijn. Laten we onze angst voor aanraking in het dagelijks leven afleren en leren hoe je liefde en respect uitdrukt via respectvol fysiek contact.
